Hier volgt de tekst die Lieve, de voorzitster van Ziekenzorg Zelzate, schreef na deze getuigenis.
EEN GETUIGENIS
De dag van de chronisch zieken: het
is de bedoeling die dag “uit te breken”: d.w.z. gezonden en zieken verenigen,
elkaar leren kennen. Ook kinderen worden vaak met ziekte geconfronteerd: hetzij
bij zichzelf, of bij oma/opa, mama/papa…Het is goed dat ook kinderen eens
stilstaan en nadenken over wat een ziekte en/of handicap zoal te weeg kan
brengen.
De tweede dag na ons feest trokken
Rita C. en ikzelf naar de school in de Koningin Astridlaan. Daar wachtte Hilde
ons op: een jonge vrouw in een elektrische rolwagen. Zij wou graag ingaan op
onze vraag om een getuigenis af te leggen, maar bovenal wou ze dat de klasgenootjes
van haar dochtertje (5de klas) haar eens zouden zien en leren
kennen.
De leerlingen van zowel de vijfde
als de zesde klas verzamelden beneden in de refter. Hilde kan immers niet tot
boven in hun klas geraken. Maar ook beneden hadden we een obstakel: een klein
verhoog, slechts enkele centimeters, waren te hoog om binnen te geraken. Maar
geen nood: de hulpplank vanuit de kerk bracht soelaas. Goed om eens bij stil te
staan: hoeveel plaatsen in dorp en gemeente zijn er “echt” toegankelijk?
Hilde kreeg plankenkoorts en wou
zich afzijdig houden. Geen probleem; net als vorige jaren begon ik op dezelfde
manier: waar denken jullie aan als jullie het woord ziekenzorg horen; en wat
denken jullie dat we doen. Terug misverstanden: nee, geen verpleging of verzorging.
En zo begon ik te vertellen over ziekenzorg en wat wij allemaal doen voor en
met de zieken in onze parochie, voor de mantelzorgers, hoe we ijveren voor een
mantelzorgpremie in onze gemeente (dit jaar voor de eerste maal uitbetaald!),
voor toegankelijkheid…
En dan mochten ze vragen stellen.
Nogal vlug richtten de vragers zich tot Hilde, en ze antwoordde, heel rustig en
sereen. Wat een getuigenis. Iedereen, zowel beide leerkrachten als Rita en
ikzelf, waren heel erg onder de indruk. En wijzelf wisten nochtans al heel wat
door onze bezoekjes aan huis. De leerlingen bleven maar vragen stellen, maar na
meer dan een uur vond de juf het welletjes. Zij bedankte ons, maar vooral Hilde
voor haar moedige getuigenis. We kunnen nog heel wat van haar leren. Ook van
ons Hilde: bedankt! En tot binnenkort.
Rita, Lieve, en klassen 5 en 6
